O don da inoportunidade.

Corría o verán do ano 2000 e eu estaba a estrenar a miña primeira tarxeta de televisión para o ordenador coa que podería, ademáis de ver a tele na pantalla do mesmo, intentar dixitalizar as grabacións da cámara de vídeo.  Días máis tarde daríame de narices coa implacable tiranía da informática, e é que igual que non se lle pode pedir confort a un landrover tampouco se lle pode pedir naquela época a un Pentium II que non se atasque ó intentar capturar media hora de vídeo, nin a un disco duro de 6Gb que sea capaz de almacenar todo eso… pero daquela inda non o sabía e era feliz.

Era o mes de xullo e pola tele daban o Tour.  Eu inda conservaba certa afición polo ciclismo fruto da anterior etapa de Indurain e das ocasionais rutas que facía polos arredores, así que ¿que mellor ocasión para probar a tarxeta?.  Estaban dando unha das principais etapas de montaña con final en alto, Alpe D’Huez, un Telecom iba escapado con certa vantaxe e parecía que gañaría sin problemas, pero máis ou menos no último quilómetro pasou algo peculiar que non vira nunca.

En unha recta antes da meta un hombrecillo con gafas e enfundado nunha especie de chubasqueiro negro púxose no medio da carretera intentando tomar unha de esas fotos dignas de revista deportiva, o que non se deu conta foi de que o visor da cámara tende a distorsionar as distancias e con iso a realidade.  Cando se quixo dar conta, o ciclista xa estaba demasiado cerca.

Despois de facer varios intentos un tanto peculiares (que si me aparto para a dereita… non… para a esquerda… si me quedo quieto….) produciuse o inevitable, corredor e fotógrafo aficionado acabaron no suelo.

Hai que decir que o tipo fixo todo o posible por enmendar a súa torpeza, e incluso se apresurou a levantar ó ciclista e empuxalo para que seguise cara a meta (o que non sei é como o corredor non lle arrimou un guarrazo, supoño que inda estaba máis aturdido pola situación que polo golpe).

A etapa gañouna…     outro que viña por detrás, sí, así de inxusto, o Telecom foi incapaz de sobrepoñerse á pasión fotográfica do noso amigo e acabou perdendo o seu minuto de gloria en favor dos cinco minutos de risas/sorpresa/vergüenza que sufriu o individuo do chubasqueiro negro.

Aí estaba eu, sendo testigo de algo incríblemente absurdo e sin saber a que botón había que darlle para grabar a secuencia de vídeo, menos mal que fun o bastante rápido como para ir capturando instantáneas, que era o que acababa de probar minutos antes.

Estiven buscando a secuencia en Youtube, pero non recordo o nome do ciclista nin atopo referencias ó suceso.  Fai pouco pasou algo parecido na maratón dos xogos olímpicos, pero nese caso foi un perturbado que decidiu ser él o que decidise o resultado final, agarrando ó corredor que iba en primeiro lugar.

Xa o dixo o outro “neste pueblo hai toda clas de animales“, cuanta razón tiña…

Tu siempre serás Michael Knight

Atencion a este video, hai uns anos estaba eu na biblioteca intercentros  descargando material para o PFC cando medio por casualidade medio por aburrimento atopei este “jit”.  Hoxe acordeime del e creo que merece a pena compartilo con vos.  Despois de velo de novo asáltanme un interrogante no que non reparara nun principio:  Na serie de tv o coche era americano, pero… ¿por que neste videoclip o volante aparece do lado dereito?? ¿Comprou o noso amigo Maikel unha versión inglesa do seu auto?

Non sei, bueno, o caso é que o videoclip en sí non ten desperdicio, que clase!, que gran seductor!, que baile!, que performance!, que efectos!, que croma!!! … sin mencionar a clase maxistral de Actor’s studio que nos regala o noso amigo Mitch… ou Maikel… ou comosechame.

A veces unha retirada a tempo é unha victoria, deberías tomar nota Mitch…

Minutos musicales a cargo de Camilo Superstar, co seu hit “Tu siempre serás Michael Knight”

Si Hollywood fose galego IV

Aquí seguimos, xa van catro e inda haberá polo menos cinco… de momento…  Quen me iba a decir que algo que me deu por facer unha tarde aburrida, unha “tarde de domingo rara” como dice a canción, podería dar tanto de sí.  Todo esto é porque veño de comprobar as estadísticas do canal de Youtube e as reproduccións subiron bastante na última semana, así que hai que agradecer a todos os que movestes ou moveron os Hollywoods galegos pola rede; concretamente o primeiro xa sobrepasou as 1000 reproduccións, cifra impensable cando fai máis de un ano puxemos en marcha todo este tinglado.  Igual chegamos ás 100 en algún video dentro de unhos anos, decíamos, jeje, e resulta que a Promo do quinto xa chegou ás 100 en catro días… sodes a leche.  Aquí queda a cuarta entrega, na que se aborda o xénero musical:

Algúns dos que contribuiron a facernos publicidade son (perdon si se olvida algún, pero estes son os que coñecemos):  Sak no seu blog e en O Galpón.  Roca no foro da páxina de Becerreá.  A xente de Galicia Profunda na súa páxina.  Lestrove45 en Wikizapping.  A xente do grupo de Navallada Tv en facebook.  Os que visitades con frecuencia o noso canal de Youtube.  Os que nos conocedes persoalmente e disfrutades coas nosas paridas.  E todos os que algunha vez pincharon en un dos vídeos, por casualidade ou a propósito, e que despois repetiron.

EDITO: Esquecera agradecerlle a Laborman a súa incansable labor na tarefa de que os videos que volvemos a subir porque nos censuraron o sonido volvan acadar o volume de reproduccións que tiñan os orixinais.  Vamos, ti podes… jejeje.

E que traballe en equipo II. Recopilación.

Seguindo a liña dun anterior post, imos con unha selección das mellores ofertas de empleo que me chegaron ó correo electrónico.  Trátase de unha recopilación dos últimos 2 meses, periodo no que se empezaron a acumular as ofertas peculiares.  Imos aló:

Oferta 1.- TÉCNICO LÁSER

Mmmm… igual me sirve para as oposicións a Jedi

Oferta 2.- CONTABLE 1 DÍA/SEMANA

Ou non hai moito que contar ou é un empleo bastante relaxado…semana inversa

Oferta 3.- INGENIERO “INDUTRIAL”

Non son necesarios coñecementos de ortografía.

Oferta 4.- INGENIERO JUNIOR CON CHINO

¿Donde podo comprar un chino???

Oferta 5.- CHORREADOR

Eo eo eo, esto es un chorreo…

Oferta 6.- OPERARIO INYECCIÓN DE PLÁSTICO

Será para unha clínica de estética…

Oferta 7.- MANIPULADORA

Uf… de estas xa conocín algunha…

Oferta 8.- INGENIERO PLANIFICACIÓN PRIMAVERA-3

Desconcertante… necesito resetear…

Oferta 9.- INGENIERO-ADMINISTRATIVO

Un clásico, tan conocido como o enxeñeiro-comercial.

Oferta 10.- 1

Eing? Supoño que para o exército de Atila.

Oferta 11.- INGENIERO DE EQUIPOS VIBRANTES

Uhmm.. un posto vibrante, pura adrenalina.

E por último e baixo o meu punto de vista a explicación a todo este fregado:

Oferta 12.- RESPONSABLE DE OFERTAS

Claro, si non hai quen se encargue das ofertas, así mandamos as chorradas que mandamos.

Promo

Xa está cerca, xa está cerca…..

Gañáaaaaaaaaaaaaan!!! 5.0

Cando decidimos poñer a antena parabólica debido á deficiente señal dos repetidores locales (nótese que digo repetidoreS, porque haber hai como unha docena, pero baixo o meu punto de vista o único que conseguían era crear interferencias uns cos outros.  Ahora con esto da TDT parece que está solucionado… bueno, inda non vemos a TVG en TDT, vaia trabalenguas…). Xa non sei que estaba decindo… ah, que ó poñer a antena descubrin un programa que se chamaba “La hora Chanante” do que comentaba sempre algunha secuencia cos meus pacientes contertulios e compañeiros de cenas.  Anos máis tarde, e debido ó éxito acadado pasaron a facer prácticamente o mesmo programa na televisión pública pero con outro nombre (“Muchachada Nui“).

Un dos meus personaxes favoritos era o Gañán (que ahora se chama Marcial, no programa da 2ª).  Aquí vos deixo os meus favoritos, primeiro o Videoxogo do Gañán:

E a continuación unha lección maxistral de como comportarse nas verbenas & fiestas populares.

Madre mía, que ingenio, que vivo, que rápido…

Saúdos metaleiros.

Hoxe apetéceme algo metalero (non maletero), así que imos con un grupo que me recomendou Laborman hai un par de anos, trátase de El Reno Renardo.  Son un grupo que non vos podedes perder, e que definen o seu estilo como “metal estúpido”.  A canción que poño aquí pertence ó seu último disco “El Reno Renardo y la cagalera de Bisbal” e forma parte de unha triloxía que non ten desperdicio.

Trilorgía Día 1: Despiporre (El Reno Renardo)

…Allí me colé y en tu fiesta me planté,

no sabía que el tresillo pudiera prender.

Menuda algarabía, vi que tu casa ardía.

Lo siento por tu novia, que no pudo huír.

Allí me colé y en tu fiesta me planté,

la pelea y los disturbios fueron sin querer.

Bomberos, ambulancias, ejército y forense,

me voy con disimulo silbando esta canción…

Teñen os seus dous discos para poder descargalos de forma gratuíta na súa páxina.

Enamorado de la moda juvenil.

¿Nunca vos pasou que, facendo zapping sin nada interesante que ver, de repente aparece algo co que vos quedades pegados á tele esperando si o que ven a continuación é capaz de superar o que estades vendo?  A min pasoume o outro día con un programa de TVE (50 años de…canciones).  Pilleino cuando casi estaba acabando, pero o vídeo que me enganchou foi este que vos poño e que paso a diseccionar a continuación:

Independentemente do grado de frikismo do vídeo (elevado, por certo) quero destacar a un personaje do que me declaro seguidor absoluto a partir deste momento: ese hombrecillo calvo con gafas e chaqueta gris que está nos teclados, escondido na parte de atrás.

Atención ó inicio do vídeo, antes da música el está sereno, tranquilo, incluso elegante pero… ZAS! empeza a música e como si se liberase un resorte o tipo empeza a marcarse uns pasos imposibles, con un xogo de pernas envidiable.  Como será que incluso os seus propios compañeiros se volven a miralo en varias ocasións (o tipo da guitarra e camiseta roja de raias non lle perde a pista, xirándose en numerosas ocasións e flipando bastante).

A partir de aí comeza unha serie de coreografías propias e alternativas ata chegar ó seguinte punto clave: o minuto 1:50, donde nos regala un novo paso de baile que poderíamos calificar como “quitate que no me ven” , e a partir do cual empeza a desentenderse progresivamente do teclado deixando liberdade á súa expresión corporal e pasando bastante de tocar (o play-back foi unha bendición para este ser).   O rubiales da camisa amarilla intenta algún frikipaso pra ganar protagonismo, pero o meu amigo de gafas é demasiado grande como para que un niñato imberbe lle faga sombra, e no minuto 2:38 contraataca con un novo paso definitivo que poderíamos calificar como “el posadito” co que definitivamente se proclama líder absoluto do videoclip.

A miña maior admiración para este individuo que, relegado ó pseudoanonimato da fila de atrás polos seus envidiosos compañeiros, non solo non se resigna, senón que consigue facerse casi único e principal protagonista.

P.D. Este señor chámase Herminio Molero, individuo bastante polifacético e do que se pode consultar máis información aquí.

The american way of life.

A outra noite estaba aburrido e decidín ver unha película que non resultou ser nada do outro mundo, polo que estiven casi todo o tempo que durou divagando sobre lo divino y lo humano con cada tema que me iba propoñendo o (predecible) guión da misma.  Todo esto levoume a facer a seguinte reflexión sobre un tópico que se repite unha e outra vez no cine de Hollywood (e con esto refírome sobre todo ás clásicas comedias románticas):

Estamos acostumbrados a ver a típica película/serie/refrito americano no que se retrata o que eles chaman the american way of life, e que consiste en (ademáis de poñerse gochos con todo tipo de grasas saturadas) levantarse (casi siempre con un día radiante ou con unha nevada considerable, sin término medio, que en USA non se andan con ostias) en esa superhabitación dentro da cal cabería boa parte da miña casa, salir a correr ou a facer exercicio polo parque de turno ou incluso ir ó ximnasio, ducharse con total tranquilidade para posteriormente desfrutar de un abundante desayuno no que cobra papel protagonista a famosa batidora/turmix/comollechamen, na que meten combinacións imposibles de ovos co que haxa na nevera.  Posteriormente, xa desperezados, lavados e alimentados saen da súa mansión de 2 pisos con garaxe e xardín para dirixirse ó traballo.

A miña pregunta é a seguinte:

¿¿¿a que f****@ hora sale o sol en EEUU???

Porque vamos a ver, si che da tempo a facer todo eso antes de ir a traballar caben poucas solucións:

1. Poñen a hora como lles sale das narices e resulta que cando sale o sol para eles son as 4 da mañá. Os yankis son imbéciles.
2. Tódolos personaxes das películas de Hollywood son altos directivos que se poden permitir o lujo de chegar 3 horas tarde ó seu posto de traballo.  Eles non aparecen e os seus subordinados living la vida loca.  Os yankis son imbéciles.
3. En EEUU entran a traballar ás 12 do mediodía. Os yankis son imbéciles.
4. Os yankis son imbéciles.

Personalmente non o entendo, a min gústame ir con calma polas mañás pero xa desde que iba ó colexio nunca fun capaz de facer nada máis que ducharme e tomar un vaso de leite co tempo xusto.  Vendo esto, e sobre todo vendo os resultados, deduzco que ese estilo de vida perxudica gravemente a intelixencia (non ten outra explicación o feito de que  reelixisen a un “ser” como o que tiveron para dirixir o pais durante os últimos 8 anos).  Prefiro, como decía, quedarme co Galician way of life, creo que é máis auténtico…

Fotos de cerca III

Terceira entrega, esta vez engadín vínculos nas fotos para poder velas a tamaño real en flickr, a ver si funciona:

Estamos no tempo das castañas.

Volvemos ós insectos

Parece na primavera, pero non. (Trifolium pratense L.)

P.D. Xa comprobei que sí funciona, e xa vinculei as de entradas anteriores.

Episodio de relleno

En moitas das series que eu vía con frecuencia había un tipo de episodios que me daban bastante rabia, eran os episodios recopilatorios (El príncipe de Bel Air ou incluso os Simpson son algunhas que me veñen á memoria neste momento).  Personalmente opino que se trata de un recurso dos guionistas para saír do paso unha semana máis cando as ideas andan algo escasas, e quen me iba a decir que chegaría a facelo eu tamén.  Neste caso non é estrictamente unha cuestión de falta de ideas (que tamén….), senón unha combinación de esto último con unha suxerencia que me fixo Sak en unha conversación que tivemos aló polo verán.   El é gran seguidor do programa APM? que se emite na televisión catalana, afición que tamén pasei a compartir dende aquela, e propúxome realizar un vídeo similar ós que alí fan.  Dito e feito, aquí está, anque xa hai tempo que se puxo en youtube inda non tivera ocasión de colocalo aquí.   Algunhas imaxes son de vídeos que non subimos á rede  (nin subiremos… NINJAAA** jeje), como o da última visita á festa da Arribada en Baiona, e outras son unha pequena escolma do resto.  Desfrutádeo.

** Esto solo ten gracia si íbades dentro do coche…. que gran monologuista se perdeu en pos da ciencia económica.

Contrasinal = paxaro

Friquitema para hoxe:

“Surfin’ bird” (The trashmen)

B-b-b-b-b bird bird bird bird is the word b-b-b-b-b bird bird bird bird is the word… Pura poesía…

E que traballe en equipo.

Fai anos, cuando era máis lechón, dinme de alta en unha de esas páxinas que periódicamente che van remitindo ofertas de traballo (non vou a dar o nombre, non vaia ser que os de Infoempleo se cabreen).  Traballo gracias a eles non atopei, pero o que sí hai que destacar é que son inasequibles al desaliento como decía aquel… porque tódolos días sin excepción mandan un correo electrónico con 7-8 ofertas, das cuales con algo de suerte 1 ou ningunha coincide co que estás buscando (gracias en parte ó nivel de ambigüidade do sistema).  Claro, entre tanta oferta é relativamente fácil que salga algunha curiosa, pero é que en esta semana xa van varias seguidas, así que vou a compartir a última tanda que me chegou, porque non ten desperdicio:

1ª Oferta: DÍAS SUELTOS

¿Días sueltos??? Home, eu días sueltos non suelo ter moitos, o truco é non comer nada caducado nin darse ó garrafón nin nada de eso.  Polo demáis a oferta é para toda España, vamos, o que se dice total movilidad, un día en Cádiz e ó seguinte en Tarragona.  Pero non sabemos pra que…

2ª Oferta: BECARIO INGENIERÍA DE MOLDES

Becario (estos polo menos dicen a verdad… non chegas alí e che poñen dediante un contrato coa categoría profesional máis baixa que teñen na empresa e che dicen: “tu tranquilo, si vas a hacer trabajo técnico, pero así es mejor (que xa me pasou) ).  Pero o mellor desta oferta é esa misteriosa rama da enxeñería que desconozco por completo: Enxeñería de Moldes (Sonia Moldes???) .  Por certo, o grupo empresarial tamén ten un nombre que transmite fiabilidad.

3ª Oferta: BARQUILLERO PARA HELADOS

Esta encántame, para esta xente no apartado de enxeñería cabe de todo jeje.  O caso é que debe de ser un posto realmente especializado e para o que se pide gran cualificación porque xa é a segunda vez que a envían, polo que deduzco que inda non cubriron tódalas plazas.

En fín, máis vale rirse… aing…

Si te atopas con un traballo difícil encárgallo a algún vago, seguro que atopa unha forma máis fácil de facelo.

Canción de amor escrita por partes.

Berto enséñanos como escribir unha canción de amor en varias fases:

Este tipo é genial, e en directo máis.

P.D. Saludos de un pez globo.

A la clínica dental ah ah ah ah

Seguindo co aniversario de Barrio Sésamo, Yo y mi llama.… jejejeje que recuerdos, odiaba esta musiquilla porque lle quitaba tempo ó resto do programa, eu o que quería era ver a Espinete e Don Pimpón, non a unha llama que vai ó dentista e se poñen a cantar (¿¿??), e seguro que nin lavan os instrumentos nin nada… aaaagh.

En relación a esto, pola tarde hai que ir a quitar a muela rebelde… estou aí, con aplomo… non estou nada cagadete… non… apenas… que va… .

“Me gustaría ser valiente.  Mi dentista asegura que no lo soy.”

(Jorge Luis Borges)