Día 1: Carpintería exterior I. Complicado identificar as piezas coas que fabricar os elementos, son todas iguales ou parecidas. Os planos non aclaran moito.
Día 2: Cerramentos I. Entretenido, máis ou menos como un puzzle.
Día 3: Cerramentos II. Empeza a tomar forma.
Días 4 e 5: Carpintería exterior II. Defectillos nos materiales (máis concretamente, non chegan, hai que improvisar algunhas pezas).
Día 6: Cuberta I. Pra que as lousas queden igual que as da foto da caixa habería que recortalas nas esquinas, feito increíblemente complicado dada a fraxilidade do material co que están elaboradas… Van cuadradas, como as do país.
Día 1: Por fín solucionamos o tema urbanístico (ahhh… as recalificacións…) Os “gastos” acadan os 1.000 maravedíes, xa recortaremos nos materiales.
Día 2: Levamos os trastos e a maquinaria á obra. Total pra 2 horas que quedan xa empezaremos mañá.
Día 3: Tres operarios de baixa por excesos a noite anterior. Falta personal. Contratamos a 3 “ilegales”, un deles é enxeñeiro de camiños, outro arquitecto técnico. Como ningún ten o título homologado poñemos de xefe de obra a un tipo que ten un curso de guitarra de CCC.
Día 4: Abrimos o terreo para a cimentación. O palista leva por diante parte dunha mámoa. En Patrimonio non a teñen catalogada, así que todos calados coma putas.
Día 5: Levantamos a estructura.
Día 6: Inspección de traballo. Os arneses… quen os viu. Os “gastos” increméntanse en 500 maravedíes e 3 dracmas.
Día 7: Traballamos de noite… de noite é todo legal…. Acondicionamos o exterior. Como houbo tantos “gastos” facemos a cimentación con area e papel de cociña.
Ampliamos a sección adicada á televisión con algo do que non teño recordos “visuais”, pero curiosamente seime a letra da canción (parece ser que me gustaba moito e que aí estaba en pijama para velo tódolos días, debía ter 1 ou 2 anos…). Parece ser que o poñían pola noite antes de deitarse. Os primeiros recordos que teño da tele son en B/N e son posteriores a esto, aquela tele pequena que se vía fatal non sei si polo pequena que era ou polo lejos que estaba, pero era o que había. O primeiro programa que vin en color foi “Los Mundos de Yupi” e a sensación de ver aquel bicho NARANJA e non gris é indescriptible jeje. Xa choveu…
“….me lavo los dientes, con mucha pastita y agua corriente, dadadadada……“
Proxecto: “Construcción de vivenda rural unifamiliar e acondicionamento do seu entorno”. Promotor: ESPAÑO S.A. 15009 A Coruña Enxeñeiro Director do Proxecto: Eu mismo. Orzamento: 100.000 rublos, 11 piastras e 3 doblones de vellón. Plazo de entrega: Marzo de 2010
P.D. Esta chorrada irá tomando forma e sentido en vindeiras datas.
En algunha ocasión enlacei algún video de “La hora chanante”. Probablemente si puxese todos os que me gustan non publicaría outra cousa, así que haberá que ir facendo unha selección concienzuda. Este videoclip paréceme espectacular, non solo pola canción, que tamén, senón pola estética do videoclip en sí.
Hai tempo Laborman publicaba un post sobre o MashUp (¿Que es…MashUp?). Eu atopei por casualidade esto que vos poño a continuación, e creo que é dos mellores que vin.
A música e a coreografía casan á perfección (espectacular Chema no min. 0:35), como si fose unha coreografía orixinal e preparada para esa música.
A noite presentábase fría, xa de entrada con algunhas baixas significativas que nos poñían a nos na vangarda, fruto de esa selección natural que se vai dando co paso dos anos e que nos vai facendo tomar a iniciativa pouco a pouco. A vida é así, hermosa a su manera, decía Homer.
Nun principio a cousa estaba máis ou menos clara despois dos fallidos intentos por levar a cabo un cambio de aires, así que o plan a seguir sería o de sempre: visitar a “patria chica” de Mr. C, mantendo así a tradición iniciada xa nin se sabe cando, pra volver e establecerse definitivamente na capital de “La Comarca”, visita de rigor ó garaxe pra posteriormente levar a cabo unha maxistral maniobra evasiva que nos deixaría total liberdade de movemento e quedaríamos como señores. Pouco máis ou menos como o ano pasado.
Todo este plan minuciosamente elaborado e programado veuse abaixo xa no inicio, cando descubrimos que en esta ocasión teríamos que ser nos os que, como dixo Camacho, tirásemos do carro. E é que a cousa cambia bastante cando somos nos os que temos que trazar a ruta, e non os que nos dedicamos solo a buscar alternativas a esa ruta trazada.
Así as cousas, a mediados da noite quedámonos en cuadro (máis que en cuadro, en liña, porque solo quedaron 2 vértices). Inda me da a risa cando recordo a maniobra de salida de algún que probablemente leerá esto, e que se iba prácticamente sin despedirse jeje, non vou a dar nombres… ou igual si… mmmm… jejeje.
As alternativas eran escasas, e debo decir que naquel momento estaba a ser un dos anos máis flojos, prácticamente non viramos a ninguén coñecido e por cuestións de axenda casi non tiveramos tempo de falar cos que sí vimos, tamen viramos a outr@s coñecid@s pero non nos viron a nos (ou igual si, quen sabe jeje). Vamos, que a sensación era como de estar fóra de lugar, polo que, como estaba nevando abundantemente, decidimos dar unha ronda rápida e marchar.
Afortunadamente a cousa foise arreglando progresivamente conforme as rúas se ían tapando de neve; atopámonos con máis xente, fixemos algunha foto máis, e incluso recibimos unha chamada de teléfono que derivou en un retorno a certo garito pasando un rato bastante agradable. Esta é máis ou menos a tónica reinante nos últimos anos, parece ser que temos certa, imos a chamarlle habilidade, pra ir arreglando as cousas a última hora.
Xa de volta á casa, con menos neve (sobre todo na carretera), soaba na radio esta canción
Calle París “Te esperaré”
e automáticamente, non sei por que, véuseme á cabeza esta outra que había moitos anos que non oía
Fool’s garden “Lemon tree”
Aparentemente non teñen demasiado que ver, pero dende esa noite cada vez que oigo unha delas o meu cerebro pasa automáticamente á outra. Quen sabe que mecanismo/función encargada de coordinar e relacionar recordos sufriu un cortocircuito ou pasou da variable A á variable B sin previo aviso, fruto tal vez dos Trina de mazámade in Portugal...
Aproveitando que mañá é día de fin de ano, e tendo en conta que dende que teño uso de garitos (dende que salgo esa noite, vaia…), decía que en aproximadamente o 80% deles collín un catarro/dor de garganta/gripe (supoño que o frío e andar toda a noite de dentro pra fora non axuda, aunque siempre prefiro eso que estar todo o tempo apalancados no mismo sitio, inda que ese é outro tema…).
Poi ben, reflexionando sobre a cuestión véuseme á cabeza algo que vin hai uns días e que me fixo gracia sobre todo polo directo da mensaxe, tras o que aproveitei pra facerlle unha foto co teléfono. Trátase dun jarabe de estes antitusivos (para a tos, si sodes da E.S.O.) e que ten un nome que deixa ben claro cal é a sua función:
Que Iniston nin que gaitas… PARLATOS. A cousa está ben clara.
Seguro que algunha vez oístes falar dos “Boy scouts”, ou polo menos vistes algo parecido na tele. Sempre me pareceron un tanto raras ese tipo de asociacións ou grupos, o que non coñecía é o grado de corrupción e trapicheo que se poden chegar a gastar algúns:
Os 20 ºC de diferencia entre o exterior e o interior da tienda (este punto é de igual aplicación en días fríos que en días cálidos).
Esa música que, a pesar de que pode ser bastante parecida a calquera emisora de radio na que poñen música comercial, está siempre a un volumen desproporcionadamente elevado, e que progresivamente acaba taladrandonos as meninges como si dentro da nosa cabeza se librase a última batalla por la tierra media.
As luces estroboscópicas, halógenas & demás familia, que:
Provocan que en unha mirada de frente e sin ser demasiado consciente do seu efecto, te quedes cegato por cinco minutos, vendo os dez seguintes unha especie de calidoscopio multicolor.
Teñen a facultade de facer que o color das prendas cambie misteriosamente unha vez dentro do probador, quedando calquer parecido co color que víamos na tienda como pura coincidencia. Este misterioso efecto volve a suceder cando esa prenda é examinada ó chegar á casa.
Aportan dentro do probador enerxía suficiente como para facer unha bolsa de palomitas, incrementando a xa de por sí elevada temperatura.
Sacan a relucir todas aquelas imperfeccións/rojeces/granos, etc dos que todos dispoñemos en maior ou menor medida, botando por terra parte da nosa autoestima.
E por último, pero non menos importante, a xa por todos coñecida frase: “¿Te puedo ayudar en algo?“, que no meu caso suele ter dúas consecuencias inmediatas:
Potenciar considerablemente a sensación de agobio/impaciencia.
Provocar que abandone o lugar en non máis de 5 minutos.
En conclusión, e tendo en conta aquelo de que na prehistoria os homes eran cazadores e non recolectores, supoño que conservarei en algún fragmento do meu ADN parte desa información, polo que pode decirse que igual son un pouco cromañón…
Día 7: Asuntos propios.
Publicado por navalladatv 
